O kadar hareketli bir yaşam sürüyoruz ki ne yaptığımızı bilmeden.
Çocuğunuz mu var, Biraz büyüdü de eğitim çağına mı geldi?
Harala gürele bir arayış başlıyor.
Nereye versem, hangi okula göndersem, kimden ne ders aldırsam…
Diye uzayıp gidiyor yıpratıcı arayışlar.
Biraz durun lütfen, bana biraz kulak verin.
Sizlere bir soru sormak istiyorum: “Bütün bunları kim için ve ne için yapıyoruz?”
Hemen cevap geldi sanırım “Tabii ki çocuğumuzun geleceği için” dediğinizi duyar gibi oluyorum.
Evet, bilgili ancak becerili olmayan bir gelecek…
Biliyor musunuz, Türkiye’de üniversite mezunlarının %60’ı mezun oldukları bölümlerde çalışmıyorlar.
Sizce bu normal mi? Bir gariplik yok mu?
Bu gençler boşu boşuna en az dört yıl bu bölümü okumak için mi uğraştılar. Hayatlarındaki en kıymetli olan zamanlarını harcadılar.
Bence durup bir düşünelim! Ne yapıyoruz ve nerede yanlış yapıyoruz?
Öncelikle bizler, eğitimciler ve ebeveynler olarak çocuklarımızın sadece, öğrenmelerini ve yapmalarını istediğimiz şeylere odaklanıyoruz. Maalesef hiç çocuklarımızın yapısına, karakterine, yeteneklerine odaklanmıyoruz. Onun için çocuklarımıza bolca yükleme yapıyor, bu yüklenen bilgileri alamadıklarında onları yargılıyor ve sorguluyoruz.
Sonra ne mi oluyor? Tabii ki çocuklarımız ne yapamayacaklarını ve nasıl başaramayacaklarını öğreniyorlar. Kısaca öğrenilmiş çaresizlik oluşuyor.
Son söz olarak;
Eğitim mi? Nerede? Diye koşuşturmak yerine çocuklarımızı tanımak için çaba harcamalıyız. Böylece gayretlerimiz hiç boşa gitmez, yerine ulaşır.
Peki, çocuklarımızı tanımak kolay mı?
